My Innersky

Okumaya devam ediyorum…1-2-3…derken bu gidişle 10 bölüm falan yazacağım.
En güzeli her ebeveyne bu kitabı hediye etmek hatta hayır olarak basıp, köy & kent & okul & kütüphane dinlemeden her eve dağıtmak. Keşke bu işleri yapabilmek için daha çok param ve daha çok imkanım olsa…

“Çocuklar, iç dünyalarının, düşüncelerinin ve duygularının ebeveynleri tarafından yorumlanmadığını bilmek isterler. Kalbini size açması için kendisini güvende hissetmesini sağlayabilirsiniz, ama konuşup konuşmamak çocuğa kalmıştır.

Çocuklara tam anlamıyla güvenmemiz gerekir. Kendilerini değerli, sevilen ve güçlü insanlar olarak gördükleri, düşüncelerini ve duygularını ifade etmekte özgür olduklarını hissettikleri zaman, kendi kendilerine bakabilirler ve ihtiyaçlarını rahatça ifade edebilirler.

Çocuğumuzu anlayabilmemizin önündeki en büyük engel, kendi tepkisel düşüncelerimizi ve kanaatlerimizi gerçekler olarak kabul etmemiz veya faydalı bir rehber olarak görmemizdir.

Çocuğun davranışları genellikle ihtiyaçlarını tatmin etmeye yöneliktir; mesela etrafta hiç durmadan koşuşturması, çığlıklar atarak maymun taklidi yapması veya banyoyu tropik bir ormana çevirmesi gibi. Onun niyetini anlarsanız, onu kendi haline bırakmanız veya ona, sizin tercihlerinize veya başkalarının huzuruna zarar vermeyecek bir çıkış yolu sunabilmeniz kolaylaşır. Çocuğunuza sevgi göstermenizin ve onun kendini ifade etme şeklini anlayabilmenizin önünde duran engel, zihninizde yarattığınız, KONTROLÜ KAYBETME, çocuğunuzu TERBİYE EDEMEME gibi korkular veya zihninizin yarattığı başka dramatik durumlar ve beklentilerdir.

Çocukların davranışsal dillerini yönlendiren beş temel duygusal ihtiyaçları şunlardır:
Sevgi
Kendini ifade etme özgürlüğü
Kendini yönetebilmek (özerklik) ve güç
Duygusal güvenlik
Özsaygı

Çocuğunuzu sevmek; onun ihtiyaçlarına cevap vermek, onunla empati kurmak ve hayat onun her isteğini karşılamayacağı için onu buna karşı güçlü bir hale getirmenin yollarını bulabilmek demektir.

Bir çocuk sevgi görebilmek için uygun biçimde davranmaya çalışıyorsa ve ifade şeklini dikkatle tartması gerekiyorsa, kendi değeri konusunda endişelenir ve şüpheye düşer.

Çocuğun sevildiğini hissetmesini sağlayabilmek için, sevgiyi, belirli bir davranış veya başarı için sakladığımız veya sunduğumuz bir meta olarak kullanmaktan kaçınmalıyız. Sevgi, çocuğunuzu sarmaladığınız bir ortamdır; kendisi gibi olmakta özgür hisseder. Tercihleri ve davranışları sevgi ortamını etkilemez ve zor durumların çözümleri de bu ortamda bulunur.

Çocuğunuzu sevmek demek, onun görkemini görebilmek ve onun bakış açısını değerli bulmaktır.

Çocuklar ebeveynlerinin sevgisiyle kendilerini güvende hissettikleri zaman, kolay kolay başka birini incitecek kadar öfkelenmezler.

Sevginin tatlı ama sert olmasıyla ilgili o eski inanış, çocuğu incitmeyi haklı çıkaran düşüncelerden biridir.

Kendimizi bırakıp çocuklarımızı koşulsuz sevmemizin önündeki tek engel, acılarımız ve korkularımızdır. Hissettiğimiz SEVGİ AÇLIĞI, SEVGİMİZİ GÖSTERMEKTEN KORKMAMIZIN NEDENLERİNDEN BİRİDİR.

Yazamıyorum…ama bol bol okuyorum. Hatta beğendiğim şeyleri buraya not düşmek istiyorum ama vallahi de billahi de zamanım kalmıyor. Neyse yine Zaman muhabbetiyle uzatmayıp şu yirmi dakikamı iyi değerlendirmeye bakacağım…

Bu aralar Çocuk Eğitimi üzerine kitaplara sarmış durumdayım. Elbette her kitap benim değerlerime, inançlarıma, fikirlerime, gelecek vizyonuma hitap etmiyor. Aralarından işime yarar bilgileri almaya ve uygulamaya özen gösteriyorum. Aslında bu konuda yazacak o kadar çok şey var ki çünkü hem anne/babalar olarak bizler hem de minik yavrularımız güya “eğitim” başlığı altında feci bir dejenerasyona maruz kalabiliyoruz.

Dr.Thomas Gordon’un Etkili Anne Baba Eğitim isimli kitabını okudum son olarak.
Nihan’a da yazdığım gibi yeni bilgiler edinmeyi çok seviyorum. Bu kitapta da A.S.Neill’in Özgürlük Okulu’ndaki gibi çok kullanışlı bilgiler buldum. Kimine yok ya olamaz deyip karşı çıktım, kimine şapka çıkardım, kimine temkinli yaklaşıp sorular sordum, notlar aldım…bunlar üzerinde hala düşünüyor ve uygulama sonuçlarını mutlaka test etmek istiyorum…neticede teorik olarak epey bir faydalandım kitaptan.

Buraya kitabın son bölümlerinden bir iki paragrafı özellikle yazmak istiyorum çünkü bana göre bir İnsan Yetiştirme’nin ana ilkesini, ana prensibini özetlemiş. Çatıyı kurmuş, aynen Halil Cibran’ın yaptığı gibi…Benim için de olay aynen budur!

“Sağlıklı insan ilişkilerinde her kişi karşısındakinin kendisinden ‘ayrı’ olmasına izin verebilir. Bu ayrılığı kabul ne denli çok olursa karşımızdakini değiştirme, davranışlardaki farklılığı kabullenmeme ve insanların biricikliğine hoşgörüsüzlük o denli az olur.

Ebeveynlere sık sık şunu anımsatma gereği duyarım: ‘Bir yaşam verdiniz, şimdi çocuğun ona sahip olmasına izin verin. Verdiğiniz bu yaşamda ne yapacağına kendisi karar versin.’

Çocuğun, anne/babadan ve onların kendisi için yaptıkları projelerden ne denli farklı olursa olsun, olmak istediği şeyi olmaya hakkı vardır. Bu onun başkasına devredilemez Hakkıdır!

Ebeveynler bu dünyaya çok çeşitli çocukların geldiğini ve onların da gideceği çok çeşitli yoların olduğunu kavrararlarsa kabul edemeyecekleri davranış sayısı çok azalır.

Ve son olarak,

“Çocuğunuzun ÖZEL bir şey olmasını istemeyin; yalnızca OLMASINI isteyin” derim. Böyle bir tavırla ebeveynler her çocuğa karşı daha çok kabul edici olduklarını ve her birini ‘kendi istediği gibi olurken’ izlemenin ne denli neşe ve heyecan verici olduğunu fark ederler.

Kesinlikle çok doğru!

Kaynak: Dr.Thomas Gordon, Etkili Anne Baba Eğitimi