Salı akşamı dernekteki güzel etkinliğimize katıldıktan sonra eve vardığımda saat 10 olmuştu.
Asansörden çıkar çıkmaz kapı önündeki banka oturmuş, yukarıdaki surat ifadesiyle beni bekleyen Minik Prensim ile karşılaştım. 0-3 yaş anneye bağlanma dönemini zaman zaman geride bıraktığımızı düşünsem de, yatana kadar kucağımdan inmeyip, tuvalete giderken bile peşimden ayrılmayan küçük prensim, o gece bana “halen senin şefkatine, sevgine ve ilgine çok ihtiyacım var annecim” demiş oldu.
Defalarca Ebru ne zaman gelecek diye sormuş. Biz gidelim yanına demiş. Ne Tolga ne de annem oyalayabilmiş. En sonunda kapıda, bankta beklemeye karar vermiş ve açıp kapıyı oturmuş bir güzel…Komik çocuk, hep söylüyorum hem de çok komik:)
Güzel oğlum benim, çok hızlı büyüyorsun ama halen benim miniğimsin ve hep de öyle kalmaya devam edeceksin.
SENİ ÇOK SEVİYORUM.
