2012′de en büyük dileğim daha çok DUR egzersizi yapabilmek.
Alışkanlık haline gelmiş ve farkında olmadığım tüm davranış kalıplarımla yüzleşmek. Farkına varmak. Sevgiyle, dostça, ufak notlar alarak. Karşımdaki her kim olursa olsun, benim bir AYNAM olduğunu unutmadan, kızmadan, azarlamadan, hem kendimi hem karşımdakini KABULLENEREK…Sonra da asıl iş, bu yansımalar üzerinde bire bir çalışmak. Evet, çok canım acıyacak, biliyorum, ama sonra hepsi şifalanacak, bunu da biliyorum…
Ağzımdan çıkacak her bir fazla cümleyi DUR komutu ile sonlandırmak.
Az konuşmak. İçimde birbirini bloke etmeye çalışan BEN’leri sadeleştirip BÜTÜNLÜĞE yol almak. Olayların kurbanı değil, izleyicisi ve yeri geldiğinde yöneteni olmak. Duygu ve düşünce dünyama çarpan her bir rüzgarla esip gürlemeden, Nötr kalabilmek. Yorumsuz, beklentisiz, tepkisiz…sadece OLAN’ı izleyerek…Ardından elde edilen bilgi ve tecrübeyi sentezlemek, derin şuura iletmek ki, bir daha benzer bir senaryo ile karşılaştığımda huzurla ardımda bırakabilmek…Yol almak, yol almak, yol almak…Kendi varlığımda, kendi varlıksal planımda, toplumsal tekamül planımızda küçücük de olsa bir adım atabilmek…
Geçip giden zor bir sene ile birlikte, artık içimde yerli yerine oturup, cesurca kararlar alabildiğim bir süreç yaşıyorum. Acaba’ları geride bıraktım, hiçbir soru yok zihnimde geçmişe ve geleceğe dair. Kendi seçtiğim ve istediğim şeyleri yaşıyorum, beni etkileyen ya da sürükleyen herhangi bir şey yok, Ben varım sadece. Ona güveniyorum çünkü O biliyor.
Şu ara ihtiyacım olan tek şey, mantal planda var olan ancak fiziğe tezahür ettirmekte zorlandığım bir SENTEZ ve ÜRETİM sürecini, iyi bir plan ve programla hayat şartlarıma adapte edebilmek.
Ve ve elbette bana enerji, heyecan, umut, aşk, sevgi veren işlerle daha fazla haşır neşir olmak. İçimde oradan oraya koşan hayat enerjime yaratıcı ve zarif bir yön verebilmek…
Dans mı? Evet, olabilir! Hatta Deniz’in söylemiyle “süper bir fikir”!
