Ev ahalisi uyurken kalktım hemen.
Bol sütlü lattemi yaptım, pencereyi açıp derince soludum yağmurlu havanın kokusunu.
Deniz çekti beni ama yok, ayaklarımda yine müthiş bir ağrı, yürüyemeyeceğim…
Sadece şu sessizliği yaşamak istiyorum. Bir de üst komşunun pazar sabahki temizlik ritüeli olmasa çok memnun olacağım( bu insanların temizlik ile nasıl bir dertleri olduğunu çözemedim gitti)
Evdeki bu sessizlik ve yalnızlığa çok ihtiyaç duyuyorum bazen.
Sadece kitabım ve ben, sadece bir film ve ben, sadece uzun bir banyo ve ben, sadece müzik ve ben, sadece oturmak ve ben, öylece kalmak, hiçbir şey düşünmeden, planlamadan, sorgulamadan…
Bugün Müjdat Gezen Sanat Merkezi’ndeki Şirinler’in tiyatro oyununa gitmek istiyoruz ailecek.
Deniz’in ilk tiyatro deneyimi olacak. Merak ediyorum yüzündeki mimikleri:)
