Bir aydan sonra ilk kez ben bıraktım bugün okula küçük prensimi…Bacaklarıma sarılışını, “terliklerimi sen giydir Ebru” deyişini, hem sınıfına ilerlemek isterken hem de beni çekiştirmesini ve en nihayetinde “Hoşçakal Anne” demesini sanırım hayatım boyunca hiç unutmayacağım.
İçime acayip bir hüzün yerleşti onu öyle bırakınca.
Gün geçtikte aramızdaki bağ tarif edilemez boyutta artıyor.
Bu bağın “Bağımlılık” değil de “Bağlılık” şeklinde gelişmesi en büyük temennim. Buna azami derecede dikkat etmeye çalışıyorum.
O benden ayrı bir varlık ve kendi yolunda yürümeli…
O’nu çok sevdiğimizi ve her daim seveceğimizi bilerek yürümeli…
merhaba,İzmirden bir blog sanırım.
Sevgiler