Geçtiğimiz haftasonu bol ebeveyn ve bol çocuk birarada geçirilen koca bir günün ardından kalan sözün özü:
Bir ebeveyn, ne zaman ki çocuğun içindeki ÖZ’ün MUTLAK İYİLİĞİ’ne güvenip, ona kendi içindeki İyilik ve Güzelliğin tezahür edebileceği bir ortam sunacak, ne zaman kendi korku ve endişeleriyle onun uçsuz bucaksız ufkunu köreltmeyecek, ne zaman kendi istek ve ihtiyaçlarını ÇOCUK aracılığıyla tatmin etmeye çalışmayıp, onu hayatın içinde kendi ritmine göre yol alan bir Yolcu olarak kabul edecek, o zaman o çocuk iyi bir birey olarak yetişir. Ona kendi inanç ve fikirlerini dikte etmeden, onu sürekli bir oraya bir buraya çekiştirmeye kalkmadan, sürekli kontrol etme ve sürekli tembih etme baskısını çocuk üzerinden kaldırmadan, bir çocuğun yaramazlığı da, huysuzluğu da, aksiliği de, kontrolsüzlüğü de….hiçbiri geçmez.
Bir çocuk, sadece bir ÇOCUK’tur. Çocuk Olma Hakkı’nı ona verelim yeter.
