Uzun bir zaman diliminden sonra iki kız kuzeni ile buluşacak olan oğlumdan kısa bir diyalog:
- Biraz arabada yalnız oturmak istiyorum. Karnım ağrıyor.
- Peki Denizcim. Karnının ağrısı geçtiği zaman kızlar ve ben seni bekliyor olacağız.
- Kendi kendimle kalınca geçiyor, biliyorum.
7-8 dakika sonra yanımızdaydı. Kimbilir kendi iç dünyasında neler düşündü, neler hissetti?
Büyüyorsun, bir tanem benim…
Seni çok seviyorum…
Ve bu anları hiç unutmak istemiyorum.
1.26.2014
Deniz, Deniz, Deniz ve onunla geçen her salise…
Andrea Bocelli, Love in Portofino…
4.Yol Ekolü, usta yorumcu Maurice Nicoll…her cilt, her sayfa, her satır…
Alternatif eğitim modelleri…Home-Schooling, hatta Un-Schooling, Waldorf…
IG, yeni dostlar, yeni vizyonlar…
Two Greedy Italians, Gennaro & Antonio, Bloomberg… I LOVE YOU GUYS…
Borusan Klasik, Joy Jazz…
Evim, evim, evim…pencere kenarında melek kanatlarım…
Bisiklet gezilerimiz…
Buradayım, halen…hayatın mekanikliği içinde, kendimce uyanık kalma çaba ve iradesi ile yol alıyorum…kimi zaman reaksiyonlar arasında kaybolurken, kimi zaman parlayan Şuur ışığı ile tekrar diriliyor ve Varoluş’a şükrediyorum…Eşsiz Evren’imizi, bize sonsuz mizansenler sunan Hayat’ı, Doğa’yı, İnsanları, canlıları, hayatın kuytu köşelerine saklanmış küçük, basit ve narin şeyler’i…Yaşam, Seni Seviyorum!
İşte buradayım ve devam diyorum…
